၁၉၉၂ ခုနှစ်နောက်ပိုင်းတွင် ပြင်းထန်သော သဘောတရား တိုက်ပွဲများ ချုပ်ငြိမ်းသွားခြင်းက တီယန်မင် အလွန်ခေတ်ကာလတွင် ပါတီ အထက်ပိုင်း တွင် စည်းလုံးညီညွတ်မှု သိသိသာသာ အားကောင်းလာစေခဲ့သည်။ ဂျန်ဇီမင်း သည် အထွေထွေအတွင်းရေးမှူးချုပ် တာဝန်ထမ်းဆောင်စဉ်ကာလအတွင်း အလယ်အလတ်အဆင့် အရာရှိများကို အဓိကထားသည့် အဂတိလိုက်စားမှု တိုက်ဖျက်ရေး စစ်ဆင်ရေးများကို တခါတရံ စိတ်မပါ့တပါ ဖြင့် လုပ်ဆောင်ခဲ့ဖူးသော်လည်း လူထုကို ပစ်မှတ်ထားသည့် နှိမ်နင်းမှုမျိုးကို လုံးဝ မလုပ်ဆောင်ခဲ့ပေ။ 

၁၉၉၅ ခုနှစ်တွင် နိုင်ငံရေးဗျူရို အဖွဲ့ဝင်တဦးဖြစ်သူ ချန်ရှီတုန် ကို မူ ပုဂ္ဂိုလ်ရေး ပြိုင်ဘက်တဦးဖြစ်သည့်အတွက် အဂတိလိုက်စားမှု စွဲချက်များဖြင့် ထောင်ဒဏ် ချမှတ်ခံခဲ့ရသည် (ချန်ရှီတုန်သည် တီယန်အန်မင် အရေးအခင်း နှိမ်နင်းမှုတွင် ပါဝင်ခဲ့ဖူးသူ ဖြစ်သောကြောင့် လူအများက ထိုလုပ်ရပ်အား တရားမျှတသည်ဟု ရှူမြင်လာခဲ့သည်။)

အမှန်စင်စစ်အားဖြင့် တီယန်အန်မင်လွန်ခေတ်တွင် အယူဝါဒဆိုင်ရာ ပဋိပက္ခများနေရာ၌ ပုဂ္ဂိုလ်ရေး မကျေနပ်ချက်များနှင့် ကိုယ်ကျိုးအတွက် အာဏာလုပွဲများက ခေါင်းဆောင်ပိုင်း အကြား အဓိက ပဋိပက္ခ ရင်းမြစ်များအဖြစ် အစားထိုးဝင်ရောက်လာခဲ့ဖွယ် ရှိသည်။ ဤပြောင်းလဲမှုသည် ကြီးမားသော တိုးတက်မှုတခုအဖြစ် မြင်သာမည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော်လည်း အဂတိလိုက်စားမှုဖြင့် စွပ်စွဲခံရသော အရာရှိများအပေါ် ပြစ်ဒဏ်ချမှတ်ရန်အတွက် ရှင်းလင်းတိကျသော စည်းမျဉ်းများ ရှိနေခြင်းက မိမိတို့၏ ပြိုင်ဘက်များကို ထောင်ချလိုကြသည့် ပါတီအရာရှိ အများစု၏ ဆန္ဒစောမှုကို ကန့်သတ်ပေးထားခဲ့ဖွယ် ရှိသည်။

ရှီကျင့်ဖျင် အာဏာ ရ မ လာမချင်း အဂတိလိုက်စားမှု စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးများကို လက်နက်သဖွယ် အသုံးချခဲ့ခြင်း မရှိခဲ့သည်မှာ မှတ်သားဖွယ်ရာ ဖြစ်သည်။ ပါတီသည် ၁၉၉၃ ခုနှစ်တွင် အဂတိလိုက်စားမှု ကျူးလွန်ကြောင်း အထင်အရှားတွေ့ရှိရသော အဆင့်မြင့် အရာရှိကြီးများအပေါ် ပြစ်ဒဏ်ချမှတ်မှုကို အတည်ပြုပေးမည့် လုပ်ထုံးလုပ်နည်းများကို ချမှတ်ခဲ့သည်။ သာမန်အားဖြင့် ပါတီဝင်အဖြစ်မှ ထုတ်ပယ်ခြင်းကို ပါတီအဖွဲ့အစည်းတခု၏ အမြဲတမ်းကော်မတီက အတည်ပြုပေးရသည်။ ထို့ကြောင့် ဗဟိုကော်မတီဝင်တဦးကို အမြဲတမ်းကော်မတီ၏ အတည်ပြုချက်မပါဘဲ အရေးယူအပြစ်ပေး၍ မရနိုင်ပေ။

သို့သော် ပါတီ၏ အမြင့်ဆုံးအဆင့်တွင်မူ နိုင်ငံရေးပြိုင်ဘက်များကို တိုက်ခိုက်ရန်အတွက် အကျင့်ပျက်ခြစားမှု စုံစမ်းစစ်ဆေးခြင်းများကို လက်နက်သဖွယ် အသုံးချခြင်းကို ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့သည့် အဓိကအကြောင်းရင်းမှာ ထိုသို့သော စည်းမျဉ်းများ ရှိနေခြင်းသက်သက်ကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ပေါ်လစ် ဗျူရို အမြဲတမ်းကော်မတီ (PSC) အတွင်းရှိ သဘောထား တင်းမာသူ များ နှင့် အာဏာချိန်ခွင်လျှာကို သိမ်မွေ့စွာ ထိန်းညှိထားမှု ကြောင့် ဆိုသည်က ပို၍ ဖြစ်နိုင်ခြေများ ပေသည်။

ကျန်းဇီမင်း ခေတ်အတွင်း ၎င်းသည် အင်အားကြီးသော နိုင်ငံရေးပြိုင်ဘက်များနှင့် အာဏာကို မျှဝေထားရသည်။

လီပင်း သည် တင်းမာသော မူဝါဒကို ကိုင်စွဲထားသည့် ဝန်ကြီးချုပ်ဖြစ်ပြီး (နောက်ပိုင်းတွင် အမျိုးသားပြည်သူ့ကွန်ဂရက် အမြဲတမ်းကော်မတီ ဥက္ကဋ္ဌ ဖြစ်လာသူ) ပါတီအတွင်း ဒုတိယအဆင့် အမြင့်ဆုံးရာထူးကို ရယူထားသူ ဖြစ်သည်။ ၎င်းအား ရှေးရိုးစွဲဝါဒီများက အခိုင်အမာ ထောက်ခံမှု ပေးထားခဲ့သည်။

၁၉၉၇ ခုနှစ်အထိ တတိယအဆင့် အမြင့်ဆုံးခေါင်းဆောင်ဖြစ်ခဲ့သည့် ချောင်ရှီ သည်လည်း ကျန်ဇီမင်းထက်ပင် ပိုမိုထင်ရှားသော နိုင်ငံရေးအတွေ့အကြုံနှင့် လုပ်‌ ဆောင်မှု မှတ်တမ်း ရှိသူ ဖြစ်သည်။ သူသည် ပါတီ၏ အဖွဲ့အစည်းဌာန နှင့် လုံခြုံရေးယန္တရား တို့ကို ကြီးကြပ်အုပ်ချုပ်ခဲ့ဖူးသည်။

၁၉၉၂ ခုနှစ်တွင် PSC သို့ ဝင်ရောက်လာပြီး ၁၉၉၈ ခုနှစ်တွင် ဝန်ကြီးချုပ်ဖြစ်လာသည့် ကျူရုံကျီ သည်လည်း အလွယ်တကူ ဖိနှိပ်နိုင်သော ပြိုင်ဘက်မျိုး မဟုတ်ခဲ့ပေ။

၁၉၉၃ ခုနှစ်တွင် ထိုစဉ်က ဝန်ကြီးချုပ်ဖြစ်သူ လီပင်းသည် ကျန်းမာရေးအခြေအနေ ယုတ်လျော့လာခြင်းနှင့် ငွေကြေးဖောင်းပွမှု မြင့်တက်လာခြင်းတို့ကြောင့် နိုင်ငံတော်ကောင်စီ ၏ အုပ်ချုပ်ရေးအာဏာ အများအပြားကို ကျူရုံကျီထံ လွှဲပြောင်းပေးရသည့် အခြေအနေ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ရှန်ဟိုင်းမြို့အား ယခင်က တက်ကြွပြင်းထန်စွာ အုပ်ချုပ်ခဲ့သော မြို့တော်ဝန်ဖြစ်သူ ကျူရုံကျီသည် အချိန်တိုအတွင်းပင် မိမိကိုယ်ကို တရုတ်နိုင်ငံ၏ စီးပွားရေးမူဝါဒကို အဓိကကိုင်တွယ်သူ economic czar အဖြစ် ခိုင်မာစွာ ရပ်တည်နိုင်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် တီယန်မင်ဖြစ်ရပ်အပြီး ခေတ်တွင် နိုင်ငံ၏ စီးပွားရေးမူဝါဒများကို အလွှမ်းမိုးနိုင်ဆုံး ဆုံးဖြတ်သူအဖြစ် ရပ်တည်ခဲ့ပြီး ၂၀၀၃ ခုနှစ် အငြိမ်းစားယူချိန်အထိ ထိုအခန်းကဏ္ဍကို ဆက်လက်ထမ်းဆောင်ခဲ့သည်။

နိုင်ငံရေး လောက ၏ ဟက်ဗီးဝိတ် သုံးဦးအပြင် ဂျန်းဇီမင် သည် တီယန်မင် အရေးအခင်းနှိမ်နင်းမှုအပြီးတွင် အယူအဆ ပြင်းထန်သူများကို ဟန့်တားရန်အတွက် တိန့်ရှောင် ဖိန် တင်မြှောက်ခဲ့သည့် အမြဲတမ်းကော်မတီ (PSC) ၏ စတုတ္ထအဆင့်ရှိ အဖွဲ့ဝင် လီရွေ့ဟွမ် နှင့်လည်း ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်။ ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် အချင်းချင်း သင့်မြတ်ပုံမရကြသော်လည်း ၁၉၉၇ ခုနှစ်၊ တရုတ်ကွန်မြူနစ်ပါတီ၏ (၁၅) ကြိမ်မြောက် အမျိုးသားကွန်ဂရက်တွင် လီရွေ့ဟွမ် အနားယူသွားစေရန် လိမ္မာပါးနပ်စွာ စီမံဆောင်ရွက်နိုင်သည်မှလွဲ၍ ဂျန်းဇီမင်အနေဖြင့် အခြားမည်သည့်အရာမျှ မလုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ပေ။ 

၁၉၉२ ခုနှစ်တွင် တိန့်ရှောင်ဖိန်က ဂျန်းဇီမင်၏ အရိုက်အရာကို ဆက်ခံမည့်သူအဖြစ် သတ်မှတ်ပေးခဲ့သော ဟူကျင်တောင် ရှိနေခြင်းက ဂျန်းဇီမင်၏ လက်ကို တုပ်နှောင်ထားသလို ဖြစ်ခဲ့သည်။ ၎င်းကို ဂျန်းဇီမင်သည် မဟာမိတ်တစ်ဦးအဖြစ် အားကိုး၍ မရ နိုင်ခဲ့။ အမှန်စင်စစ်ဆိုရသော် ဟူကျင်တောင်သည် ဂျန်းဇီမင် ၂၀၀၂ ခုနှစ်တွင် ၎င်း၏ ဒုတိယသက်တမ်း အပြည့်အဝကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက် အာဏာရှင်တစ်ဦး အဖြစ် ဆက်၍ မရပ်တည် နိုင်‌ စေရန်နှင့် သတ်မှတ်ထားသည့် အတိုင်း ပါတီထိပ်တန်းရာထူးသို့ မိမိကိုယ်တိုင် ဆက်ခံတက်လှမ်းနိုင်ရေးအတွက် အာဏာချိန်ခွင်လျှာကို ထိန်းသိမ်းရန်ဖြစ်သည်။

ယခု သုံးသပ်ချက်ကနေ မြင် တွေ့ လာရသည်က၊ ရေးသားထားသော စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းများထက် ပို၍ အရေးပါခဲ့သည်က ဂျန်းဇီမင်းခေတ် - နောက်ပိုင်း ဟူကျင်‌ တောင် ခေတ်များ အတွင်း - အာဏာခွဲဝေမှုကို သိမ်မွေ့စွာ ထိန်းညှိထားနိုင်ခဲ့ခြင်းသည် နိုင်ငံရေး ခေါင်းဆောင်ပိုင်း၏ တည်ငြိမ်မှုနှင့် စုပေါင်းခေါင်းဆောင်မှုကို ထိန်းသိမ်းပေးနိုင်ခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

စည်းမျဉ်းဆိုသည်က အတင်းအကြပ် အရေးယူနိုင်သည့် အာဏာနှင့် မထိန်းသိမ်းနိုင်လျင် အလုပ်မဖြစ်။ တီယန်မင် အရေးအခင်းပြီး နောက်ပိုင်းတွင်၊ နိုင်ငံရေး ခေါင်းဆောင်ပိုင်း အတွင်း စနစ်ကျလာပုံနှင့် တည်ငြိမ်လာပုံတွေကို မြင် တွေ့ လာရသဖြင့် တချို့က ပါတီသည် အားလုံးလိုက်နာရမည့် စည်းမျဉ်းများ၊ ပုံမှန်ကျင့်ထုံးများကို အောင်အောင်မြင်မြင် ချမှတ်နိုင်ပြီ၊ ဟော့ဘ်စ် ပြောသည့် လူလူချင်း အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်နေသည့် နိုင်ငံရေးကနေ "ပုံမှန်နိုင်ငံရေး" ဖြစ်သွားပြီဟု ကောက်ချက်ချခဲ့ကြသည်။

သိုပေသိ သံသယရှိသူများ ကတော့ မေးခွန်းထုတ်ခဲ့လာခဲ့ကြသည် - ပြင်ပကနေ ထိန်းကျောင်းပေးမည့် ကြားခံအဖွဲ့အစည်း မရှိဘဲနှင့် အာဏာရှင်စနစ်တွင် အုပ်ချုပ်သူ များက ကိုယ့်ကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်ပြီး စည်းကမ်းများကို လိုက်နာလိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်၍ ရပါ့မလားဆိုသည်ပင် ဖြစ်သည်။

တီအန်မင် အရေးအခင်း နောက်ပိုင်းခေတ်တွင် အထင်ရှားဆုံးက ကြားခံ တတိယအင်အားစု လုံးဝ မရှိခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဆိုလိုသည်က အာဏာရှိသည့် မဲဆန္ဒရှင်ပြည်သူများ၊ သီးခြားလွတ်လပ်သည့် တရားစီရင်ရေး၊ လွတ်လပ်သည့် သတင်းစာတွေ လိုမျိုး ပါတီရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို ထိန်းကျောင်းပေးမယ့် အင်အားစုတွေ မရှိခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုကဲ့သို့ တတိယအင်အားစု မရှိခဲ့ခြင်းသည် မတော်တဆ ချွတ်ချော် သွားခြင်း မဟုတ်ဘဲ တမင်ရည်ရွယ်ပြီး ဖန်တီးထားခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

၁၉၈၇ တွင် ကျောက်ကျီယန်က အဆိုပြုခဲ့သည့် နိုင်ငံရေး လစ်ဘရယ်ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုနှင့် အာဏာထိန်းကျောင်းမှု စနစ်များကို တိန့်ရှောင်ဖိန်က ပြတ်ပြတ်သားသား ကန့်ကွက်ခဲ့ခြင်း ကြောင့် ကြားခံ ထိန်းကျောင်းနိုင်မယ့် အဖွဲ့အစည်းများ ပေါ် ပေါက် လာခွင့်မရခဲ့ ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

တီယန်မင် အရေးအခင်းအပြီး ကာလအတွင်း နုနယ် လှဆဲ ဖြစ်သော အာဏာ ချိန်ခွင်လျှာသည် ပါတီ၏ ရာထူးဆက်ခံရေး စည်းမျဉ်းများကို ဆက်လက်လိုက်နာနိုင်ရန် အခွင့်အလမ်း ပေးခဲ့သည်။ သို့သော် ၂၀၀၂ နှင့် ၂၀၁၂ တို့တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော အာဏာဆက်ခံမှု နှစ်ရပ်ကို အနီးကပ် လေ့လာကြည့်မည်ဆိုပါက ယင်းကိစ္စရပ်နှစ်ခုစလုံးသည် ငြိမ်းချမ်းစွာ ချောချောမွေ့မွေ့ လွှဲပြောင်းနိုင်ခဲ့သယောင် ထင်ရသော်လည်း၊ လက်တွေ့တွင်မူ အကြီးအကျယ် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်လုမတတ် အခြေအနေဆိုးကြီးများနှင့် အကြိမ်ကြိမ် ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီးမှ ကပ်သီးကပ်သတ် လွတ်မြောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤသည်ကို ကြည့်မည် ဆိုက တီယန်မင်အပြီး ကာလအတွင်း ပါတီ ခေါင်းဆောင်ပိုင်းတွင် စနစ်တကျ ဖွဲ့စည်း ဖြစ်ထွန်းလာမှုမှာ အများစုမှာ အမြင်အားဖြင့် ဟန်ပြသက်သက်သာ ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြနေပေသည်။

၂၀၀၂ ခုနှစ်တွင် ဟူကျင်တောင်း အာဏာဆက်ခံခဲ့ရသည့် ကိစ္စရပ်တွင်မူ ကျန်းဇီမင်း သည် ဟူကျิင်တောင်းအား ၎င်း၏ အရိုက်အရာကို ဆက်ခံမည့်သူအဖြစ် တိန့်ရှောင်ဖိန် လျာထား ခဲ့မှုကို မကျေမနပ် ဖြစ်ခဲ့ဖွယ်ရှိသော်လည်း၊ ၎င်းကို ရာထူးမှ ဖယ်ရှားပစ်ရန်အတွက် ကျောထောက်နောက်ခံ အင်အား မရှိခဲ့ပေ။ သို့တိုင်အောင် ဂျန်ဇီမင်းသည် ပါတီ၏ ဗဟိုစစ်ကော်မရှင် ဥက္ကဋ္ဌ ရာထူးကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားခြင်းဖြင့် အာဏာကို လက်မလွှတ်ဘဲ ဆက်လက်တွယ်ကပ်ထားရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သည်။

တိန့်ရှောင်ဖိန် သည် ၁၉၈၇ ခုနှစ်တွင် အမြဲတမ်းကော်မတီဝင် (PSC) ရာထူးမှ စွန့်လွှတ်ခဲ့ပြီးနောက် ယင်းစစ်‌ ကော်မရှင် ဥက္ကဋ္ဌ ရာထူးကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားခဲ့သည့် နမူနာ ကို လိုက်နာရမည် ဆိုသည့် သဘောမျိုး ဖြစ်သည်။

 တရုတ်စကားပုံအရဆိုရလျှင် ဂျန်းဇီမင်းသည် နောက်ပိုင်း ၂၀၁၂ ခုနှစ်တွင် ဟူကျင်တောင်း လုပ်ခဲ့သလို တရားဝင် ရာထူးအားလုံးကို အကုန်အစင် စွန့်လွှတ်ကာ "ဗလာကျင်းကျင်းဖြင့်" (luotui - အဝတ်မပါဘဲ) အနားယူသွားခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။

ပါတီ၏ အဖွဲ့အစည်းဆိုင်ရာ တည်ဆောက်ပုံ အားနည်းချက်မှာ ၂၀၀၇ ခုနှစ်တွင် ကျင်းပခဲ့သော (၁၇) ကြိမ်မြောက် ပါတီညီလာခံ၌ ဟူကျင်‌ တောင် ၏ အရိုက်အရာကို ဆက်ခံမည့်သူကို ရွေးချယ်သည့်အခါတွင် တဖန် ထင်ရှားလာခဲ့သည်။ 

၁၉၉၂ ခုနှစ်တွင် ဂျန်ဇီမင်း၏ အရိုက်အရာဆက်ခံမည့်သူကို ကြိုတင်သတ်မှတ်ပေးခဲ့သည့် တိန့်ရှောင်ဖိန်၏ အမြော်အမြင်ရှိသော လုပ်ရပ်ကြောင့် ၂၀၀၂ ခုနှစ်တွင် ပါတီအနေဖြင့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အာဏာလုပွဲကြီးတခုမှ လွတ်မြောက်ကောင်း လွတ်မြောက် နိုင်ခဲ့သော်လည်း၊ ၂၀၀၇ ခုနှစ်တွင်မူ ဟူကျิင်‌ တောင် ၏ အရိုက်အရာ ကို မည်သူက ဆက်ခံသင့်သည်ဟူသော အချက်နှင့်ပတ်သက်၍ သဘောတူညီမှုရရှိရန် ပါတီအား အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးခံခဲ့ရသည်။

ဤအခန်း၏ နောက်ပိုင်းတွင် ဆွေးနွေးတင်ပြမည့်အတိုင်း ပါတီတွင် လိုက်နာစရာ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းဟူ၍ မရှိခဲ့ပေ။ ဂျန်ဇီမင်း နှင့် ဟူကျင် တောင် တို့ နှစ်ဖက်အုပ်စုကြား ပြိုင်ဆိုင်မှု များ အကြားမှ အနိုင်ရသူ အဖြစ် ထွက် ပေါ်လာသူ ရှီကျင်းဖင့် မှာမူ မည်သည့်အုပ်စုဘက်မှ မပါဝင်သူ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း လူ အများသိပ်မသိသေးသော မင်းသားမျိုးနွယ်စုဝင် (တော်လှန်ရေး မျိုးဆက်) သည် ၂၀၁၂ ခုနှစ် နိုဝင်ဘာလတွင် အာဏာရလာပြီးနောက် ၎င်း၏ နိုင်ငံရေးပြိုင်ဘက်များကို သုတ်သင်ရှင်းလင်းရန်နှင့် ထိပ်ပိုင်းရှိ လျော့တိလျော့ရဲ ဖြစ်နေသော အာဏာချိန်ခွင်လျှာကို ဖြိုခွဲဖျက်ဆီးပစ်ရန် အချိန်ကြာကြာ တော့ စောင့်မနေခဲ့ပေ။

ရှီကျင်းဖင့်အနေဖြင့် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အာဏာကို ချဲ့ထွင်ရန်နှင့် ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းရာတွင် အောင်မြင်မှုရရှိခဲ့ခြင်းက မော်စီတုန်းခေတ်လွန်ကာလတွင် ပါတီက ချမှတ်ခဲ့သော စည်းမျဉ်းများနှင့် စံနှုန်းများစွာတို့သည် အာဏာရှင်တဦး၏ နိုင်ငံရေးအရ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုနှင့် ပရိယာယ်ကြွယ်ဝမှုတို့ကို မလွန်ဆန် နိုင်ကြောင်းကို ထပ်မံအတည်ပြု ပေးလိုက်သလို ဖြစ်လာခဲ့သည်။ 

နောင်တွင် ရှီကျင်းဖျင့် လက်ထက်၌ အာဏာကို လက်ဝယ်စုစည်း လာနိုင်ရန် လက်ဝါးကြီး အုပ်ခြင်းနှင့် ပြိုင်ဘက်များကို ရှင်းလင်းနိုင်ခြင်း တို့ကို ကြည့်မည်ဆိုက တီယန်မင်ရင်ပြင် အရေးအခင်းနောက်ပိုင်း ကာလများတွင် တရုတ်နိုင်ငံ၏ ထိပ်တန်းနိုင်ငံရေးအဝန်းအဝိုင်း၌ အတန်ငယ် တည်ငြိမ်အေးချမ်းခဲ့သည်မှာ မှန်သော်လည်း၊ ၎င်းသည် စနစ်တကျ တည်ဆောက်ထားသော အဖွဲ့အစည်းဆိုင်ရာ စည်းမျဉ်း ကောင်းများကြောင့် မဟုတ်ဘဲ အာဏာရှင်စနစ်တွင် နိုင်ငံရေးကို အဖွဲ့အစည်းစနစ်အတိုင်း တည်ဆောက်ရန် မဖြစ်နိုင်ခြင်းဟူသော နိယာမကို သက်သေပြနေသည့် ခြွင်းချက်ကာလ တခုသာလျှင် ဖြစ်ပေသည်။